Funeraire poŽzie

Een grafschrift 
 
‘Geloof van mij, gij die mijn naam hier leest,
Ik heb de dood van kind af nooit gevreesd.
Hij was vertrouwd. – Het ondoorgrondelijk leven
Is mij de donkere despoot geweest.’ 
 
Ida Gerhardt: Zeven maal om de aarde te gaan. 
 
Wopke van der Lei verzorgt een letterkundige bijdrage aan het Leerhuis over funeraire poëzie (funus is laat-Latijn; zie funest en het Engelse funeral: begrafenis). Dus poëzie bij gelegenheid van overlijden. In de zeventiende eeuw werden daarvoor lijkdichten gebruikt. Ook in rouwadvertenties wil dit genre weleens worden gebruikt. Hoe dan ook: funeraire poëzie is een interessant fenomeen dat volgens de theorie moet voldoen aan een viertal eisen, die dan vervolgens soepel worden gehanteerd.
We gaan samen een aantal teksten lezen en bespreken. Het onderwerp is interessant, maar ook ontroerend en somtijds humoristisch. De teksten geven aan hoe men worstelt in het omgaan met leven en dood. Hoewel de dood geen graag geziene gast is, kunnen we hem ook beter niet negeren. Geen wonder dat hij in woord en geschrift steeds weer opduikt.
We lezen gedichten vanaf de Middeleeuwen tot aan de huidige tijd volgens de close reading methode, een analytische manier van lezen, feitelijk ontstaan vanuit de Bijbelexegese. Close reading leidt snel tot begrip. Het zal gaan om teksten met veel inhoud met als voorbeeld het gedicht dat Vondel schreef bij de dood van zijn zeer betreurde vrouw Maria de Wolf: ‘Lijkklacht aan het vrouwe-koor, over het verlies van mijn ega’. 

Wopke van der Lei is docent Nederlands en geeft regelmatig lezingen voor het Leerhuis.
 
 
 
 
Afbeelding invoegen    
 
Datum: maandag 13 januari 2020 2002
Tijd: 20:00 uur
Locatie: Immanuelkerk
Inleider: dhr. W.M.R. van der Lei