Popmuziek en geloof

of: onvermoed en onvermoeibaar licht 

De relatie tussen geloof en popmuziek is op zijn minst weerbarstig te noemen. Vanuit de kerk werd het eerste uiteraard als richtinggevend gezien en het andere als een vorm van de weg kwijt raken. De clichés liggen voor het opscheppen. Sommige christenen gaan zover om het verschil als dag en nacht te omschrijven. Ongefundeerde argumenten daarbij zijn dat klassieke muziek ‘licht’ zou zijn en popmuziek ‘zwart’. Een simplistische redenering die gelukkig eenvoudig onderuit te halen is. 
Tegenwoordig zijn er veel gelovigen die actief zijn in de popmuziek (een wat beperkt woord voor erg veel verschillende stijlen). Op deze avond gaan we op deze (voor)oordelen in om de werkelijkheid boven water te krijgen. Die is namelijk dat ‘popmuziek’ uit de kerk komt, niet minder dan uit de kroeg. Denk aan de slaven­liederen, Mahalia Jackson en Sister Rosetta Tharpe (de vrouw die in de jaren zestig al met een elektrische gitaar in de kerk stond).
Laten we ook niet vergeten dat onze Psalmen datzelfde hebben: kroeg en kerk, ongeloof en geloof, wanhoop en hoop. 
 
Om te ontdekken dat geestelijke werkelijkheid en waarheid zich ook in de popcultuur toegang hebben verschaft – de Wind waait waarheen hij wil – gaan we op zoek in een serie songteksten van o.a. Bruce Springsteen, 16 Horsepower, Sufjan Stevens, Chi Coltrane, Bob Dylan, Bruce Cockburn, U2, Johnny Cash en anderen. Op zoek naar onvermoed en onvermoeibaar licht, dat – om een songwriter te citeren – misschien juist ‘in het donkerste deel van de stad te vinden is’.

Alfred Valstar (1959) is dichter, zelfverklaard musicoloog (ook zeer vertrouwd met klassieke muziek) die boeken verslindt over muziek, maar ook over dichters en singer-songwriters.
 
      
  
Datum: donderdag 28 maart 2019 1911
Tijd: 20:00 uur
Locatie: Kerkelijk Centrum
Inleider: dhr. A. Valstar